lyda-jacques.reismee.nl

Kindertehuis De open poort.

Kindertehuis Open Poort

En dan is er ook weer een eind gekomen aan onze bezoeken aan het kindertehuis,waarvan
de Poort letterlijk altijd open staat, voor iedereen. Wij komen op de fiets aan sjesen, de grotere meisjes pikken onze fietsen om een rondje te rijden met liefst  iemand achterop en wat andere kinderen en honden er achteraan rennend.
We lezen en rekenen nog steeds met de  kleinere kinderen, maar tussendoor is de persoonlijke aandacht het  belangrijkste . Ze vinden het lekker om over je velletje te aaien en mijn kippevleugels  zijn reuze aantrekkelijk, die worden heel wat heen en weer gezwaaid.
We hebben pannenkoeken voor ze gebakken of liever, ze moesten en zouden het zelf doen . schorten om en van alles teveel in de pan, dus het waren enorm dikke dingen, maar er werd toch voor gebeden en iedereen at ervan of het heerlijke koekjes waren.

Buiten het regelen van het “grote gezin” binnen de Poort, worden er ook veel gesprekken gevoerd door “ vader”  Gilliano buiten de Poort. Deze week was er een jongetje weggelopen naar zijn tante, waar zijn oudere broers woonden. Zijn moeder was met een nieuwe vriend  naar Paramaribo vertrokken . Na een paar dagen had de tante er genoeg van en de jongen werd voor de deur als een pakketje  afgeleverd . Zulke dingen worden niet getolereerd. Kost veel tijd en gesprekken om tot een “oplossing” te komen.

Op het terrein is een nest jonge poesjes afgeleverd, dus niet alleen een opvang voor kinderen, maar ook voor dieren. De poesjes worden vertroeteld en verzorgd. Als ze moeten poepen wordt er gekeken of de kleine katjes het toedekken, anders wordt het gelijk opgeruimd door de kinderen.
Tijdens ons verblijf  worden een aantal projecten gerealiseerd, door de specialisten  gefinancierd. Alles wordt door de oud bewoners en oudste kinderen zelf gebouwd en uitgevoerd.
Er wordt een naaiatelier gebouwd .We hebben de eerste steen gelegd voor  een kringloopwinkel.
De kosten zijn alleen de materialen. Zo hopen ze wat geld te kunnen genereren , want alles  is afhankelijk van giften. Er  is verf gekocht voor speeltoestellen die wat aan het roesten waren  en één van de jongens met artistieke aspiraties heeft de glijbaan en schommels in prachtige kleuren geschilderd met strepen en sterretjes. Een ander project : zwemles  . De eerste vier hebben afgezwommen en nu zijn er liefst tien bezig. Het zijn  korte lijntjes, we konden met eigen ogen gelijk de resultaten zien., voor ons een  kleinigheid, voor hen een enorme impact .
Bij het afscheidsbezoek stonden een aantal kinderen ons op te wachten. Wij moesten gaan zitten en er werden liedjes voor ons gezongen. Wij kregen een kaart van één van de meisjes, die in het begin nooit een woord zei.  Wij werden bedankt . Er stonden ook twee hoofdjes op getekend met tranen, wij zouden ook verdriet krijgen, als we weggingen,leerzaam op je oude dag.
Wij blijven ze volgen , in december zijn we weer terug in Nickerie en de Open Poort.

V A W (Van Alles Wat) II

Surinaamse zegswijzen:

-“Wandelen” betekent  in Suriname niet een beetje lopen, maar zo maar wat doen, God mag weten wat.

- “Hosselen” is misschien iets minder onschuldig, het is ritselen om je kostje te verdienen, niet persé allemaal legaal

-“In beraad zijn” betekent gewoon:  we staken! Een pakketje uit Nederland kwam maar niet aan ,telefonische navraag leverde steeds op : “we zijn in beraad”.

-“ tot stemming” als antwoord op : hoelang zijn jullie vanavond open?   de mensen blijven zitten,                      zolang de stemming erin zit.

Plastische omschrijvingen;

 We willen   wat beelden van hier laten zien kijk dus even naar de foto's, nog 2 dagen ,dan gaan we  weg. Eerst overal afscheid nemen. Natuurlijk gaat dat gepaard met eten….. met de zusters van de afdeling, de poli (foto), collega’s en assistenten.

Deze week weer eens uitgebreid gefietst, een gedeelte van de tocht zelfs met de politie- mountainbikers op training (foto). Dat was wel even extra zweten! Ook met hen een drankje gedaan in “het Haagse Hoekje”, een restaurantje van een Haagse Surinamer. Het staat precies op de punt van de zeedijk waar clandestien  kleine bootjes op en neer gaan naar Brits Guyana. (foto’s). De 20 mountainbikes zijn trouwens een presentje van de Rotterdamse politie . Ook het politiebureau is betaald door de gemeente Rotterdam en ingewijd door Opstelten, met dank.  De tocht langs de Zeedijk en door de polders heeft een  Nederlands tintje . Diverse sluisjes, die het overtollige water afvoeren en met de hand bediend worden (foto)en ook  De Zeedijk zelf  zijn  rond de jaren veertig gebouwd door ingenieurs uit Delft.  Nickerie , vroeger Nieuw Rotterdam , is tweemaal overstroomd , opgegeven en vervolgens in het binnenland opnieuw opgebouwd, vandaar de officiële naam Nieuw Nickerie.

In Nickerie staan verschillende ministeries , meestal in zeer slechte staat, maar rijkelijk bemand. Er is ook een rechtszaal. Als er zitting is, meestal kleine zaken, is de hele straat afgezet, geen idee waarvoor, want er is geen politie te zien (foto).

De tijd dat wij hier zitten, heeft  onze straat een hond geadopteerd ,Frits, een echte straathond dus. (foto)Het gekke beest  rent s’ avonds met ons mee naar het restaurant, wacht op de laatste fietser, rent weer vooruit naar de eerste fietser, wij  bang dat hij onder een auto komt, maar tot nu gaat alles goed.  Hij blijft buiten wachten op de doggy bags. Die moet hij wel delen met enkele dakloze verslaafden die ons ook steevast volgen, daar hebben we maar geen foto van gemaakt.

Twatwa's, Pikolets en Rootie's.

Twatwa’s, Pikolets en Rootie’s.

Hier in Suriname kom je ze regelmatig tegen: mannen  wandelend of op de fiets met een kooitje met  daarin  een  heel klein vogeltje   .  Een heel bijzonder gezicht ,zoals de vogeltjes   gekoesterd,vertroeteld en overal mee naar toe  worden genomen. Er bestaan heuse wedstrijden, waarbij de zangkwaliteiten getest worden door scheidsrechters.  We zijn iedere zondag vroeg opgestaan in de hoop zo’n wedstrijd mee te maken. Niemand kon ons vertellen, of de competitie plaats zou vinden en iedere keer kregen wij als antwoord: “ misschien volgende week”. Gisteren, was onze laatste zondag hier en zowaar… op het centrale plein overal mannen  met kooitjes, die of op de auto stonden of aan een meegebrachte paal hingen. Maar geen wedstrijd. Eindelijk hoorden wij, dat de wedstrijden eind januari beginnen. Nu start het “trainen” .

De Rootie’s zijn de kleinste vogeltjes en komen in een klasse uit waar ze 10 minuten tegen elkaar moeten zingen. De grotere  ,de Twatwa’s en de Pikolets , krijgen 15 minuten. De voorbereidingen zijn uitermate interessant. Zangvogels zijn monogaam ,dat kun je niet altijd van de  eigenaren zeggen. De pop is het vrouwtje . In de vroege ochtend van de zangwedstrijd laat de eigenaar de wedstrijdvogel  in zijn kooi met een doek erover, suggererend, dat het nog nacht is. De pop zingt er echter al lustig op los. Het mannetje hoort dat en is verward, dat zij wel, maar hij niet het licht ziet. Dat naait hem behoorlijk op. De eigenaar gaat dan met het koppel, hij zit nog steeds in het donker, naar de wedstrijd. Zij zingt rustig door, hij wordt steeds meer  opgewonden en zij wordt dan weggehaald voordat zijn doek eraf gaat. Als het goed is komt er  dan, op het moment suprême, zodra hij het licht ziet, een waterval van “slaten”  los. Dit is de theorie. In de praktijk zijn de vogeltjes  nogal snel afgeleid, niets menselijk is zo’n vogeltje vreemd. Zo mogen er rond het veld geen popjes  zijn, die moeten in de auto blijven. De Twatwa’s zijn duur, wel 1500 euro. De mannen, die wij gisteren spraken, hebben eigen broedsels die ze trainen en soms verkopen.

 Het is om zeven uur s ’morgens al  heel gezellig op het plein, iedereen is  lekker aan de babbel .Op de markt  ernaast zitten  de basisartsen en co-assistenten   aan de zoute  soep  na de zaterdagnacht te hebben doorgehaald in de lokale disco . Intussen komt er een  vrachtwagen met  twee bewakers met grote geweren en  10 gevangenen ,die  het plein brandschoon vegen, want zaterdagavond zit half Nickerie hier te chillen met natuurlijk een hoop eten, drank en muziek.

Mooi toch.

 

Pagara

Pagara

Een magisch woord in Suriname rond oudjaar. Geen idee wat het betekent. Het klinkt Spaans, iets met betalen, zou het een bonus kunnen betekenen aan het eind van het jaar? Geld speelt op het ogenblik een grote rol. Sommige bedrijven hebben de werknemers al een aantal maanden geen loon betaald. Het ziekenhuis in Paramaribo kan het loon over december niet betalen. De extra kerstbonus voor ambtenaren van srd 100,-- [$ 12,50] dreigt er ook al bij in te schieten!

De Pagara-estafette is een kilometers lang lint van bommetjes, dat afgestoken wordt op Oudejaarsdag op het grote plein in het centrum, waar ook de markt en voetbalvelden zijn. Rondom staan allemaal auto’s geparkeerd met de achterklep open,  vol met luidsprekers [zie foto] keiharde muziek,  eten en drank . Tussen deze bermtoeristen   die elkaar  natuurlijk allemaal kennen en tegen elkaar opbieden in harde en nog hardere muziek,  loopt iedereen vrolijk te slenteren in afwachting van de vrachtwagen vol  met dozen [made in China] met knallers, betaald door de diverse winkeliers. Dit jaar wat minder  vanwege de crisis. De linten worden uitgerold door de brandweer. Precies om 17.00 uur wordt de lont ontstoken en dan breekt er een oorverdovend lawaai uit, enorme rookwolken, knetterende bommetjes, rood papier vliegt door de lucht, de keiharde muziek blijft maar stampen, wat een belevenis. Iedereen houdt de handen op de oren, het is echt een hels lawaai, maar wel het hoogtepunt van het jaar. De halve politiemacht was zo ongeveer aanwezig, een groot gedeelte op de mountainbike,  voor en langs het lint rijdend om het publiek op een redelijke afstand te houden. Brandweermannen met kleine brandspuiters liepen ook mee om eventuele uitschieters te blussen. Geen speciale brillen gezien, maar een hoop gezelligheid. (foto en video’s)

Jammer genoeg werd op de terugweg  een van ons groepje aangereden, de fiets flink in de kreukels. In no time was de andere  helft van de politie, ter plekke, twee politiewagens, drie motoragenten en nog een paar op de mountainbike, met de ambulance naar het ziekenhuis en drie doktoren …. er achteraan op de fiets, dat zal je nooit meer meemaken.  s’ Avonds geen feestje voor haar. De oudejaarsavond op ons balkon werd trouwens toch een onderonsje voor de “ witte weduwen “, omdat de een na de andere dokter naar het ziekenhuis moest voor een spoedgeval.

S’nachts om 12 uur wordt er enorm veel vuurwerk afgestoken, het begint eigenlijk al dagen ervoor. Niet een paar armzalige vuurpijlen, maar enorm groots in allerlei kleuren uitwaaierend. Net voor 12 uur kwamen de chirurg en anesthesist weer terug, die nog even een operatie hadden gedaan. , Vanaf ons balkon met oliebollen, appelflappen, salades, maar ook de saté, loempia’s, slechts in ons shirtje, hebben we het nieuwe jaar ingeluid. De volgende dag heel stoer met unox muts het zwembad in.

Kerst 2017


Niet de eerste keer voor ons, dat wij Kerst vieren in de tropen. Van 1978 tot 1981 woonden wij op Curaçao en vierden we Kerst met de andere Macamba’s [zo worden daar de Nederlanders genoemd].Dit keer begon onze kerst met een kaart van de president per koerier bezorgd.

Kerstavond waren wij uitgenodigd in het Kindertehuis . Wij hadden die week al gezien dat er allerlei dansjes en zang werden ingestudeerd, dus wij dachten: een avondvullend programma…. tussen de schuifdeuren, maar tot onze verbazing en ook een beetje gêne , werden we welkom geheten door Gilliano en Rachel in mooie avondkleding . De kinderen waren allemaal in mooie jurkjes gestoken en overhemden met een strikje, snel s ’nachts in elkaar gezet door Rachel en haar zus. Het podium verlicht, overal ballonnen en zijden lappen met sterren opgehangen. Een overweldigende belevenis van christelijke gebeden, eindigend met een groot applaus voor God. Stille Nacht, Heilige Nacht begeleid door drum en synthesizer, swingend optreden van de kinderen op harde beat. [zie foto]. Tussendoor een doordraaiende evangeliste uit de Bijlmer, die ons als bonus een paspoort naar de hemel gaf…Tussendoor liepen de grotere kinderen van het huis rond met soep, saté , pom en rijst, zoetigheden en drankjes. Een bijzondere ervaring. Na 3 uurtjes, nog  een keer Stille Nacht gezongen, zwaaiend met kaarsjes. Daarna ging de band pas echt los en werd er uitbundig gedanst.

Eerste Kerstdag verzorgden wij  een ontbijt :  Kerstbrood met dik boter, een  eitje , chocolademelk en veel vers fruit  dat zij weinig krijgen omdat het relatief duur is.   Alle kinderen zaten klaar, wij uitdelen, niets werd aangeraakt, Jacques moest eerst het Kerstverhaal lezen, bidden, hardop en toen pas aanvallen [zie foto’s].

S ’avonds zijn wij gaan eten met alle specialisten en assistenten in het duurste restaurant van Nickerie. Op weg daar heen, met de fiets, waren wij een levende kerstversiering: 20 achterlichtjes. Vlak voor het restaurant moesten de gynaecoloog en de anesthesist afslaan naar het ziekenhuis voor een kindje dat maar niet geboren wilde worden.  Zij kwamen na het diner pas weer bij ons aan. Er was toch nog  een kerstkindje met de keizersnee  geboren.

2de Kerstdag zijn de mensen hier wel vrij, maar plots kwam toch de vuilnisman langs. Hier in de straat, de Girjasinghweg [door de assistenten, de geriatrische weg genoemd] is aan het eind een voetbalveld en daar wordt nu een toernooi gespeeld, keiharde muziek, veel mensen, eten, eten en af en toe een stortbui. Die laatste kwam ons goed uit, want we hebben al een paar dagen geen water, en zo kunnen we toch nog douchen.(zie foto)

Bijzondere Kerst. Intussen zitten we weer fris en fruitig op het balkon, het water stroomt weer.

Biki Pan

Bigi Pan (grote lagune) is een schitterend natuurgebied, vlakbij Nickerie  68.000 ha groot,  bestaande uit kreken, mangroves, natte en droge moerassen van gemengd zout en zoet water. Een rijke voedselbron voor meer dan 100 vogelsoorten , die vanuit het koude noorden hier komen overwinteren. Een van de mooist gekleurde  vogels  is de Rode Ibis (foto).Het gebied is ook rijk aan vissen en reptielen…… dat hebben we gemerkt, er sprong opeens een grote waterslang   in de boot (en wij eruit).

Hier moesten wij dus beslist naar toe, niet zo gemakkelijk, want Jacques en ook de andere specialisten werken  hier 24/7 en vanuit het natuurgebied ben je niet een twee drie in het ziekenhuis, maar de internist wilde wel even waarnemen...

Op een zaterdag, geen poli,  s’morgens om 7 uur vertrek, samen met Ellen en Han, de radioloog en zijn vrouw , en zijn hoofdlaborante Danielle met haar 2 kinderen . Meestal ga je met Stephanie  een officiële gids met een lodge op Biki Pan, maar zij was al twee weken niet bereikbaar. Via via kwamen we aan een “alternatief “.

We hadden een afspraak gemaakt met Gregory ,  op een plekje ergens langs de rivier ,waar de  boot zou liggen die ons erheen zou brengen. Tja de weg is lang en de rivier ook en na een aantal telefoontjes  en eindeloos heen en weer rijden ,  bleek dat Gregory zich verslapen had en na 2 uurtjes… toch kwam opdagen, zonder motor van de boot,  zonder benzine, zonder proviand. Wij waren ondertussen opgegeten door de muggen.

 Uiteindelijk was alles en iedereen aanwezig en wij varen, bootje wel wat klein en opgevouwen tussen koelboxen, staken we  eerst de Nickerie rivier over, heel erg breed en wat stroming, maar ook die hindernis genomen. Er is een kanaal van 7 km gegraven naar de lagune, afgesloten van de Nickerie rivier door een dijkje , daar ligt een soort van rails op. Wij moesten daar uitstappen, de boot gaat dan naar achteren en komt in volle vaart aanvaren, je krijgt een soort James Bond gevoel, vliegt  dan tot halverwege  de helling en moet  er verder door ons overheen getrokken worden (zie video) Maar dan, waan je je in een andere wereld, zwermen witte reigers vliegen voor je uit, aapjes slingeren van tak tot tak, allerlei andere bijzondere vogels hoor en zie je, mooie kleine meertjes met een bijzondere weerspiegeling, omdat er hier altijd bijzondere luchten en wolken te zien zijn, daartussen de rode Ibissen , kardinaalrood door het eten van garnalen en natuurlijk hele kolonies flamingo’s  werkelijk schitterend. (zie foto’s)

  Na een uurtje varen, kom je op de grote lagune, de Bigi Pan en daar zouden wij op 1 van de lodges een tijdje verblijven, gaan vissen en dan barbecueën. Die lodges verschillen van basic tot zeer basic en wij voelden hem al aankomen, zeer basic dus, maar wij zouden toch niet overnachten. Alles uitgeladen op het plankier, toen bleek, dat de Gregory  de sleutel “vergeten” was, maar hier in Suriname is voor bijna alles een oplossing, een plank losgetrokken en via de buitenkant, eng, eng, eng ons er tussen het hekwerk door gewurmd. Bij mij stokte het bijna, maar door eerst mijn ene borst en daarna mijn andere borst te manoeuvreren, lukte het wonderwel,(zie foto) alleen Danielle is wat aan de maat dus  die bleef buiten. We zijn eerst gaan vissen. We plantten een net tussen twee stokken en jaagden de vissen erin via een omtrekkende beweging . In no time hadden we zo zeker vijftig vissen te pakken.In de lodge werden ze gebakken . Helaas hadden we geen bordjes of bestek, dus moesten we even jongleren als ze uit de kokende olie kwamen.  Ze  smaakten overigens prima en al met al was het natuurlijk een unieke en ook hilarische belevenis. Op de terugtocht, zag ik oa een prachtige groene vogel en vroeg wat dat was, antwoord van de “gids”… een vogel.

Opeens stond Jacques rechtop in de boot, waardoor we bijna omsloegen, een slang van een meter sprong zo maar in de boot en kronkelde alle kanten op. Rustig maar, volgens  Gregory  een waterslang, die geen kwaad kan.

“ A good story is never too expensive.” Dit was niet expensive en we hebben enorm de slappe lach gehad, kortom een prima dag. Volgende keer toch maar met Stephanie, haar telefoon was in het water gevallen bleek later. Dit is Suriname……

V A W (Van Alles Wat)

Bijna 3 weken zitten wij hier in Nieuw Nickerie en de tijd is omgevlogen. De routine van de dagen begint er een beetje in te sluipen. Vooral door de warmte is het tempo hier heel  laag.  Wat is onze routine hier zo’n beetje?

S ’morgens 6.30 uur gaat de wekker, ontbijtje, wel met meergranen donker brood, hagelslag, appelstroop, Calvé pindakaas {sorry Kitty} afgewisseld met yoghurt, cruesli, kerstbrood. Alles geïmporteerd uit Nederland, alleen het fruit is lokaal. Wij eten alles, waar ook ter wereld, maar aan ons ontbijt, daar moet je niet aankomen, aan de hagelslag van Jacques, puur van de Ruyter, al helemaal niet. Jacques heeft om 7.30 uur overdracht in het ziekenhuis, samen met alle specialisten, Is daar gemiddeld tot 12 uur, maar is daarna telefonisch bereikbaar en regelmatig moet hij even terug. Voor het ziekenhuis staan allemaal kleine stalletjes met eten, vers gemaakt, voor 12 uur is alles uitverkocht, het meeste door het personeel, maar ook door de patiënten, iedereen loopt de hele dag door te eten. Stalletjes met mierzoete drankjes in de gruwelijkste kleuren met crushed ijs. Heerlijke gemberkoekjes koop je bij Frank, die voor zijn favoriete dames, gedichten schrijft.

Op de fiets is het 5 minuten naar het ziekenhuis. Onderweg zegt iedereen gedag, bij ieder kruispunt, stoppen de auto’s, of ze nou voorrang hebben of niet. In het centrum staat er 4 stoplichten op een kruispunt, die doen het nooit, maar zijn er alleen geplaatst, voor autorijlessen., anders mag er geen rijexamen  afgenomen worden. Zelf ga ik regelmatig om 8.00 uur een stukje fietsen met Ellen die naast mij woont of boodschappen doen, kijken of er weer eens verse waar uit Nederland gekomen is. Meestal zijn we s ’middags in het zwembad te vinden,  om 4 uur gaan we naar het kindertehuis. Bijna iedere avond is er op ons balkon een borrel en rond 8 uur gaan we [uit] eten. Een hap, meestal bami, roti, saté of een loempia , kost 4 euro’s.  Zelf heb ik 2x gekookt, wel gehaktballen met stamppot rauwe andijvie( Of zoiets. ) Boekje lezen en slapen.

Vandaag is hier mevrouw Chan, maakt 1x per week schoon, komt rond 7.15, net als Jacques de deur uitgaat, volgens mij blijft ze op de hoek wachten. Zij blijft tot rond 14.00  uur, sopt en poetst en gooit letterlijk met water in en rond het huis. Het laatst strijkt ze de overhemden van Jacques en maakt daar een kunstwerk van. 20 minuten per overhemd. Mevrouw Chan is weduwe, krijgt een pensioentje van Surinaamse dollar 500,-- omgerekend euro 50,-. Zelfs voor hier is dat niet veel, maar een beetje bijwerken bij de Nederlandse doctoren, vergoedt veel. De tuinman kwam net. langs om te zeggen, dat hij niet kwam. Hij moet wel nog een dikke tros bananen uit de boom halen.

Zo juist hebben schooljongens uit ons slootje, 2 leguanen gehengeld. Pootjes vastgebonden en in hun rugzak gestopt. Hun moeders zijn daar blij mee, schijnt een delicatesse te zijn.

Gisteravond zijn we op de fiets naar een restaurant gegaan, dat normaal de hele week geopend is, maar wij stonden voor een dichte deur, net als j.l.  zondag toen we  met zijn tienen met een taxi naar een loungetent aan de Zeedijk gingen  om de zonsondergang te zien. Die tent was ook gesloten. Het   komt het wel meer voor, dan is het een drukke avond geweest en dan gaan ze de volgende dag niet open. zaterdagavond wordt het wel eens laat daar en dan is de eigenaar goed dronken geworden en slaapt hij zijn roes uit. Zo is het leven wel heel relaxed. Zondagmorgen ook vroeg opgestaan om naar de vogeltjeswedstrijd  te gaan ,die begint om 6.30 uur bij zonsopkomst. De straat wordt speciaal afgesloten voor autoverkeer, maar nee, niets ,misschien volgende week?  Het is een competitie van zangvogeltjes, met hele  rituelen. Volgende keer meer hierover, als het inderdaad doorgaat.

Niet lullen maar poetsen!

Kindertehuis Open Poort.

In Rotterdam zeggen ze, niet Lullen maar Poetsen.

Wij zien dat dagelijks om de hoek  in het Kindertehuis Open Poort, waar weeskinderen, maar ook kinderen, die op de een of andere manier niet thuis kunnen blijven , opgevangen worden  .  Zij komen overal vandaan en zijn van alle leeftijden en blijven daar,  tot zij een plek elders gevonden hebben, een baan  krijgen of gaan trouwen.

Zij leven in een gezinssituatie, de ouderen helpen de jongeren .Ze krijgen een goed voorbeeld uit  hun omgeving, zijn beleefd, delen alles met elkaar, geen ruzie of pesterijen, het is voor ons een wonderlijke wereld. Wij zijn er een aantal dagen in de week en doen een soort van naschoolse opvang, maar gaan ook met ze zwemmen. Ik heb geen onvertogen woord gehoord .Ze  lachen veel. Aandacht geven is al een groot goed, want het “gezin” bestaat uit 46 kinderen. Het leukste deze week was volgens hen, dat Jacques door zijn stoel zakte en achterover viel, met zijn benen in de lucht, beetje overdrijven natuurlijk,  ze hebben het in hun schrift opgeschreven: 11 december, oom Jacques gevallen van zijn stoel.

Wat er gedaan wordt zo’n  middag is, rekenen en schrijven, tekenen, maar ook een potje voetballen en een beetje babbelen.

Tot 12 uur zijn ze op school, daarna eten en een beetje rusten of spelen. Wanneer er dan rond 4 uur iemand komt, gaat er een bel en komen uit al hoeken en gaten, kindjes aangerend. Soms zitten ze al klaar aan lange tafels. Voor mij heel chaotisch, maar dat is het eigenlijk niet. Waarschijnlijk ligt dat meer aan mij, want na een aantal gesprekjes, is dit hun manier van leven en het ziet er heel plezierig, netjes en schoon uit. Wij zullen er zeker nog een aantal verhalen en anekdotes  aan besteden.

De Open Poort is een kleine 45 jaar geleden opgericht door Olga Clarck , een dame van 55 jaar van Surinaams Nederlandse afkomst. Ze woonde in Nederland  maar wist  , hoe de Surinaamse samenleving, vriendelijk, easy going, maar ook hard voor vrouwen en kinderen kon zijn.

Zij zag bij terugkomst  hier in nieuw Nickerie aan de overkant van haar woning een vrouw, met een aantal kinderen waaronder  een baby die onder de zweren  zat en en zwaar  ondervoed was.. Zij heeft hem als eerste bij zich genomen. Dat was Gilliano. Als baby gekomen en nooit meer weggegaan, behalve voor een studie in Nederland,sociale pedagogie.

Tegenwoordig hebben Gilliano en Rachel de leiding.  Rachel is met 18 jaar, als vrijwilligster  komen werken en nooit meer weggegaan. Zij zijn 18 jaar getrouwd, hebben 5 eigen kinderen, zij wonen allen samen in het huis, hebben slechts 1 kamer, dus alles delen met de andere kinderen. De zuster van Rachel woont daar ook en maakt schoon. Verder is er een kokkin. Personeel moet betaald worden en dat geld hebben ze niet. Kinderen hebben corvee en  dat wordt zonder morren gedaan, tot de kleinste toe, ieder naar zijn eigen kunnen. Rachel heeft ogen en oren van voren en achter,  alles loopt op rolletjes.  Verder hebben zij een groot netwerk, moet ook wel, want de kachel moet branden. Zij doen ook aan crisisopvang, contacten met ziekenhuis en politie. Iedere keer worden er projecten aangeboord om zo veel mogelijk selfsupporting te kunnen zijn. Helpt ook, dat er altijd oudere kinderen zijn die meehelpen en oud bewoners, die helpen en steunen.

Mooi om te zien en mee te maken en een steentje bij te dragen. Zulke mensen zijn van onschatbare waarde, echt :  niet lullen,maar poetsen.